បណ្ណសារចំណាត់ក្រុម៖ Zen Stories

Do you know what the word “Zen” mean? In case you don’t know, it is the name of the school for Buddishms. And the stories about it? All of these stories are ones of the best stories ever told in the world. And most mysteriously, in each story, the author doesn’t tell you what the moral is, so there are many different opinions from readers. Once you realize its meaning, you’ll understand what life is about.

ល្បែង ស្រី ស្រា…

[…]

ចារុដា៖

ជា​និច្ចកាល ឮ​តែ​ល្បែង ស្រី​និង​ស្រា មេត្រី កាលណា​ទើប​ឯង​ផ្លាស់?

មេត្រី៖

ជម្ងឺ​ឆ្កួត​របស់​ខ្ញុំ ស្លូត​បូត​ជា​ទី​បំផុត មិន​ដូច​គេ​ស្មាន​នោះ​ទេ។ ល្បែង​បង្រៀន​យើង​នូវ​ភាព​ហី​មិន​អើ​ពើ ឲ្យ​ចេះ​លាត​បើក​ដៃ ហើយ​មើល​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ ភ្នំ​មាស​មួយ​គំនរ​វា​រលាយ​បាត់​ទៅៗ ជា​ចំហាយ​ហាក់​ដូច​ជា​ដំណក់​សន្សើម​ត្រូវ​កំដៅ​ថ្ងៃ។ កាន់​ផ្ទាល់​នូវ​កូន​ឡុក​ឡាក់ ធ្វើ​ឲ្យ​លូត​លាស់​ការ​សញ្ជប់​សញ្ជឹង​ពិចារណា។ ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​លើ​ស្នៀត​ខូច​របស់​អ្នក​លួច​បន្លំ សម្រួច​ភ្នែក និង​ការ​ចេះ​ដឹង​របស់​មនុស្ស។ ការ​ប្រថុយ ធ្វើ​ឲ្យ​កម្រើក​រំជួល​សេចក្ដី​ក្លាហាន។ ការ​ចំណេញ បញ្ឆេះ​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​ខ្លួន​ឯង រី​ឯ​ការ​ចាញ់​ខាត​បង់ បង្រៀន​នូវ​ការ​មិន​រវីរវល់​អើ​ពើ​យ៉ាង​រីក​រាយ​ជា​ទី​បំផុត។ ចុះ​រី​ឯ​ស្រីៗ? ស្រឡាញ់​ស្រីៗ ជា​សកម្មភាព​គ្មាន​ស្វែង​ចង់​បាន​ប្រយោជន៍ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ​ស្អាត​នូវ​មនោសញ្ចេតនា​មិន​រក​ផល​កម្រៃ។ ស្រីៗ​ស្រឡាញ់​យើង​ផ្ដល់​មក​ឲ្យ​យើង​នូវ​គំនិត​សប្បាយ​មួយ​ប្រភេទ​លើ​ខ្លួន​យើង។ ស្រីៗ​ខ្ពើម​យើង ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​នឹក​ឃើញ​ថា​យើង​គ្មាន​តម្លៃ​ធំ​ដុំ។ គុណ​ភាព​ពិសេស​បន្តិច​បន្តួច​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​សេស​សល់​ពី​នោះ​ទាក់​ទង​ទៅ​នឹង​អបាយ​មុខ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់ លោក​ម្ចាស់!

ចារុដា៖

ចុះ​ជា​មួយ​ស្រា ឯង​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ដែរ?

មេត្រី៖

ច្រើន​លើស​ជាង​នេះ ថែម​ទៀត។ ជំនឿ​លើ​អ្នក​ដទៃ ហើយ​និង​ជំនឿ​លើ​ខ្ញុំ​ខ្លួន​ឯង ការ​ភ្លេច​នូវ​ទុក្ខ​សោក​របស់​ខ្ញុំ ការ​សម្រាក​នៃ​ចំណង់​របស់​ខ្ញុំ។ ស្រា​មើល​ខ្លួន​មនុស្ស​ច្រណែន​ប្រចណ្ឌ​ឲ្យ​ជា បំភ្លឺ​អ្នក​មាន​ទុក្ខ​សោក មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ស្រា​ផ្ដល់​លំអ​ដល់​មនុស្ស​រូប​អាក្រក់ ហើយ​និង​យុវវ័យ​ដល់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ស្រា​ផ្ដល់​មនុស្ស​ឯកោ នូវ​មិត្ត​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ពោរពេញ​ច្រើន​ថែម​ទៀត។ ស្រា​ផ្ដល់​គំនិត​ដល់​មនុស្ស​អស់​សង្ឃឹម ផ្ដល់​សេចក្ដី​សប្បាយ​ដល់​អ្នក​ព្រួយ ផ្ដល់​សន្តិភាព​ដល់​អ្នក​មាន​ចិត្ត​ព្រួយ​បារម្ភ។ បើ​សិន​ជា​គ្មាន​លោក​ម្ចាស់​ទេ ដោយ​ឥត​រារែក ខ្ញុំ​និយាយ​ថា​ស្រា​ជា​មិត្ត​យ៉ាង​ប្រាកដ​ប្រជា​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ។

ចារុដា៖

ស្ដាប់​ឯង​និយាយ​ទៅ​ ឮ​ដូច​ជា​មាន​ត្រូវ នៅ​ក្នុង​ការ​និយាយ​ខុស​របស់​ឯង​ដែរ។ កាល​ណា​ឯង​ស្រវឹង ឯង​យក​អ្នក​ដែល​ឯង​ជួប​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ជា​មិត្ត។ មិត្ត​ឯង​ទាំង​អស់​នោះ ប្រហែល​ជា​មាន​តម្លៃ​គ្រាន់​បើ​ជាង​មិត្ត​កាល​អញ​នៅ​មាន​ទ្រព្យ ពី​ព្រោះ​ថា សេចក្ដី​ក្រ​ខ្សត់​បាន​មក​ដណ្ដើម​យក​ពី​អញ​អស់​ទៅ​វិញ។ អញ​មិន​និយាយ​ឲ្យ​ឯង​ទេ មេត្រី ពី​ព្រោះ​ឯង​នៅ​ភក្ដី​នឹង​អញ តាំង​ពី​អញ​វិនាស​ហិន​ហោច​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អស់​ទៅ។

[…]

(ដក​ស្រង់​ចេញ​ពីរឿង ​រទេះ​ដី​ឥដ្ឋ ដោយ ក្សត្រ​ក្លឹង្គ បក​ប្រែ​សម្រួល​ពី​ភាសា​បារាំង​ដោយ នួន​ កន)

លះ​បង់​ក្ដី​ស្រឡាញ់

កាល​ដើម​ឡើយ មាន​ក្មេង​ស្រី​ឯកោ​ម្នាក់ ដែល​រមែង​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ណាស់។ នា​ថ្ងៃ​មួយ នាង​កំពុង​ត្រាច់​ចរ​ក្នុង​ព្រៃ​ ក៏​ប្រទះ​ឃើញ​បក្សី​ពីរ​ក្បាល​កំពុង​តែ​អត់​ឃ្លាន។ នាង​ក៏យក​ពួក​វា​ទៅ​ផ្ទះ ហើយ​ដាក់​ក្នុង​ទ្រុង​តូច​មួយ។ នាង​ថែរ​ក្សា​ពួក​វា​ដោយ​ក្ដី​ស្រឡាញ់ ចំនែក​បក្សី​ទាំង​ពីរ​ក៏​ធំ​ធាត់​ មាន​កម្លាំង​ឡើង​វិញ។ ​ជា​រៀង​រាល់​ល្ងាច ពួក​វា​តែង​ច្រៀង​ចម្រៀង​កំដរ​នាង​យ៉ាង​លន្លង់​លន្លោច។ ក្មេង​ស្រី​នោះ​មាន​ចិត្ត​ស្នេហា​ចំពោះ​បក្សី​ទាំង​ពីរ​រក​អ្វី​ប្រៀប​ពុំ​បាន​ឡើយ។

ថ្ងៃ​មួយ ក្មេង​ស្រី​នោះ​ទុក​ទ្រុង​ចំហ​ចោល។ ឯ​បក្សី​ដែល​ធំ​ជាង និង​រឹងប៉ឹង​ជាង​បក្សី​មួយ​ទៀត​ក៏​ហោះ​ចាក​ចោល​ទ្រុង។ ក្មេង​ស្រី​នោះ​ភ័យ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្លាច​វា​ហើរ​ទៅ​បាត់។ ពេល​ដែល​វា​ហើរ​មក​ជិត នាង​ក៏​ចាប់​វា​ទាំង​កំរោល ។ បេះ​ដូង​នាង​ពេញ​ដោយ​ក្ដី​ត្រេកអរ ចំពោះ​ជោគ​ជ័យ​របស់​នាង ដែល​ចាប់​វា​បាន។ រំពេច​នោះ នាង​មាន​អារម្មណ៍​ថា បក្សី​នោះ​ហាក់​ទន់​ដៃ​ទន់​ជើង​អស់​រលីង។ នាង​ក៏​លា​ដៃ ភ្នែក​សម្លឹង​ធ្មឹង​មក​បក្សី​ដែល​ស្លាប់ទៅ​ហើយ។ ក្ដី​ស្រឡាញ់​​ទាំង​កំរោល​របស់​នាង​បាន​សម្លាប់​វា។ នាង​ចាប់​អារម្មណ៍​ឃើញ​បក្សី​មួយ​ទៀត​ កំពុង​តែ​លោត​ចុះ​លោត​ឡើង​នៅ​ក្បែរ​ៗ​ទ្រុង។ នាង​ដឹង​ថា ​វា​ត្រូវ​ការ​សេរីភាព​ណាស់។ វា​ត្រូវ​ការ​ហោះ​ហើរ​ក្រោម​ផ្ទៃ​មេឃ​ពណ៌​ខៀវ​ស្រងាត់​​ដ៏​ល្វឹង​ល្វើយ។ នាង​ក៏​លើក​វា​ចេញ​ពី​ទ្រុង ហើយ​បោះ​វា​ថ្នមៗ​ទៅ​ក្នុង​វេហាស៍។ បក្សី​នោះ​ហោះ​ក្រឡឹង​មួយ​ជុំ ពីរ​ជុំ បី​ជុំ…

ក្មេង​ស្រី​នោះ​តាម​សម្លឹង​មើល​យ៉ាង​សោមនស្ស ចំពោះ​ការ​សប្បាយ​រីក​រាយ​របស់​បក្សី​នោះ។ បេះ​ដូង​របស់​នាង​លែង​ខ្វល់​អំពល់​ខ្លាច​បាត់​បង់​អ្វី​ទៀត​ហើយ។ នាង​គ្រាន់​តែ​ចង់​ឲ្យ​បក្សី​នោះ​សប្បាយ​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្សិណ​នោះ បក្សី​ហោះ​មក​ជិត រួច​ទំ​ថ្នមៗ​លើ​ស្មា​របស់​នាង។ វា​ច្រៀង​ចម្រៀង​ដ៏​ពិរោះ​បំផុត ដែល​នាងមិន​​ធ្លាប់​ឮ​ពី​មុន​មក​ឡើយ។

វិធី​បាត់​បង់​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ដ៏​លឿន​បំផុត គឺ​ការ​ប្រឹង​អោប​ក្រសោប​ខ្លាំង​ពេក មិន​ព្រម​លែង រី​ឯ​វិធី​ដ៏​ប្រពៃ​បំផុត​ក្នុង​ការ​ថែ​រក្សា​ក្ដី​ស្រឡាញ់​គឺ​ការ​ផ្ដល់​ ស្លាប ឲ្យ​វា (ក្ដី​ស្រឡាញ់)។

ខ្ញុំ​គិត​ថា​ មិន​មែន​មាន​តែ​ក្ដី​ស្រឡាញ់​នោះ​ទេ ក្ដី​ទុក្ខ​សោក​ក៏​គួរ​យើង​ឲ្យ​វា​ហោះ​ទៅ​ដែរ។ បើ​យើង​ក្ដាប់​វា​ជាប់​ក្នុង​ដៃ​​ណែន​ពេក វា​នឹង​មិន​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្លួន​យើង​រហូត។ តោះ! នាំ​គ្នា​រំដោះ​ខ្លួន​ឲ្យ​ផុត​ពី​អារម្មណ៍​សៅហ្មង​ទាំង​ឡាយ។

For an English version: Let Go Love

​អត់​ឱន

ក្រោយ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​អស់​១១​ឆ្នាំ​មក គូ​ស្វាមី​ភរិយា​មួយ​គូ​ក៏ប្រសូត្រ​បាន​បុត្រាមួយ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ណាស់ ហើយ​ពួក​គាត់​ស្រឡាញ់​កូន​ប្រុស​ទុក​ដូច​ជា​កែវ​ភ្នែក។ នៅ​ពេល​ទារក​អាយុ​បាន​ពីរ​ខួប នា​ព្រឹក​មួយ​ប្ដី​ប្រទះ​ឃើញ​ដប​ថ្នាំ​មួយ​ឥត​បិទ​គម្រប។ គាត់​ហួស​ម៉ោង​ធ្វើ​ការ​ទៅ​ហើយ ដូច្នេះ​ក៏​ពឹង​ប្រពន្ធ​ឲ្យ​ជួយ​បិទ​គម្រប​ដប​ថ្នាំ រួច​យក​ទៅ​ដាក់​លើ​ទូ។ រី​ឯ​ម្ដាយ​ រវល់​តែ​ជាប់​ដៃ​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយ ក៏​ភ្លេច​ប្រការ​នេះ​ឲ្យ​ឈឹង។

ក្មេង​ប្រុស​នោះ​ឃើញ​ដប​ ក៏​ប្រវេ​ប្រវា​ទៅ​យក ហើយ​ដល់​ឃើញ​ពណ៌​ស្អាត​ ក៏​ផឹក​ទាំង​អស់។ តាម​ពិត​ ថ្នាំ​នោះ​ជា​ថ្នាំ​មាន​ជាតិ​ពុល​ សម្រាប់​តែ​មនុស្ស​ធំ​ប្រើ​ប្រាស់ ​ក្នុង​កម្រិត​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ ពេល​ដែល​ទារក​នោះ​ដួល​ព្រូស ម្ដាយ​ក៏​ស្លន់​ស្លោរ​ប្រញាប់​យក​ទៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ តែ​ជីវិត​ក្មេង​នោះ​បាន​រលត់​ទៅ​ហើយ។ ម្ដាយ​ក្មេង​តក់​ស្លុត​យ៉ាង​តក្កមា។ គាត់​មិន​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ប្ដី​ខ្លួន​យ៉ាង​ណា​នោះ​ទេ។

ក្រោយ​មក ឪពុក​ក្មេង​មក​ដល់​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ទាំង​ទឹក​មុខ​ក្រៀម​ក្រំ ឃើញ​សាក​សព​កូន​ខ្លួន រួច​គាត់​ក៏​សម្លឹង​មើល​ប្រពន្ធ​គាត់​ ព្រម​ទាំង​​និយាយ​តែ​ពាក្យបួនម៉ាត់​ប៉ុណ្ណោះ។

តើ​ពាក្យ​នោះ​ជា​អ្វី?

ប្ដី​គ្រាន់​តែ​និយាយ​ថា៖ “បង​ស្រឡាញ់​អូន”

ការ​បញ្ចេញ​ប្រតិកម្មចម្លែក​របស់​ប្ដី​នេះ​ តាម​ពិត​ជា​អាកប្បកិរិយា​មួយ​ប្រកប​ដោយ​សម្បជញ្ញៈ។ កូន​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ។ ​មិន​អាច​ប្រស់​វា​ឲ្យ​រស់ឡើង​វិញ​បាន​ទេ។ ទោះ​ជា​ស្ដី​បន្ទោស​ម្ដាយ​យ៉ាង​ណា​ក៏​គ្មាន​បាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ដែរ។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត បើ​សិន​ជា​គាត់ (ប្ដី) ​គ្រាន់​តែ​ចំណាយ​ពេល​បន្តិច​ ដើម្បី​យក​ដប​ថ្នាំ​នោះ​ទៅ​ទុក ​ក៏ប្រាកដ​ជា​គ្មាន​រឿងដល់​ថ្នាក់​​នេះ​ដែរ។ មិន​ចាំ​បាច់​​ទម្លាក់​កំហុស​លើ​នរណា​ទេ។ នាង​ក៏​បាត់​បង់​កូនតែ​មួយ​គត់​របស់​នាង​ដែរ។ អ្វី​ដែល​នាង​ត្រូវ​ការ​នា​ពេល​នេះ​គឺ​ការ​លួង​លោង និង​ការ​អាណិត​អាសូរ​ពី​ប្ដី។ នេះ​ហើយ​ជា​អ្វី​ដែល​គាត់​បាន​ផ្ដល់​ឲ្យ​នាង។

ពេល​ខ្លះ យើង​តែង​ចំនាយ​ពេល​វែក​មុខ​រក​ អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ រឺ​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បន្ទោស មិន​ថា​នៅ​ក្នុង​ទំនាក់​ទំនងណា​មួយ ក្នុង​ការងារ​ណា​មួយ រឺ​ក៏​ជា​មួយ​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្គាល់​ក៏​មាន​ដែរ។ យើង​សុទ្ធ​តែ​ភ្លេច​នូវ​ភាព​កក់​ក្ដៅ​នៃ​ទំនាក់​ទំនង​មនុស្ស ក្នុង​ការ​ជួយ​គាំ​ទ្រ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ គិត​ទៅ​មើល តើ​ការ​អត់​អោន​ទោស​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​ វា​ពិបាក​ណាស់​ទៅ​រឺ? សូម​ចេះ​ថែ​រក្សា​​អ្វី​ដែល​យើង​មាន។ កុំ​បន្ថែម​ការ​ឈឺ​ចាប់ កំហឹង និង​ទុក្ខ​វេទនា ដោយ​គ្រាន់​តែ​កំណាញ់​នឹង​ការ​អត់​អោន​អី។

ប្រសិន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ព្រម​​សម្លឹង​មើល​ន័យ​ជីវិត​​ដោយ​ប្រើ​ទស្សនៈ​បែប​នេះ​ នោះ​ពិភព​លោក​ច្បាស់​ជា​មិន​សូវ​មាន​បញ្ហា​ទៀត​ទេ។

សូម​ទម្លាក់​ចោល​ឲ្យ​អស់​នូវ ការ​ច្រណែន ការ​មិន​ព្រម​អត់​ទោន ភាព​កំណាញ់ និង​សេចក្ដី​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​អ្នក​នឹង​បាន​ដឹង​ថា រឿង​រ៉ាវ​ទាំង​ឡាយ​មិន​ពិបាក​ដូច​អ្នក​គិត​ឡើយ។

Read this in English: A Couple

តន្ត្រីករព្យ៉ាណូពិការដៃ

Liu អាយុ​២៣​ឆ្នាំ បាន​បាត់​បង់​ដៃ​ទាំង​គូ​របស់​គាត់​នៅ​ក្នុង​ឧបទ្ទវហេតុ​​មួយ​កាល​ពី​អាយុ​១០​ឆ្នាំ ក្រោយ​ពី​គាត់​បាន​ប៉ះ​នឹង​ខ្សែ​ភ្លើង​មាន​ចរន្ត​ពេល​កំពុង​លេង​បិទ​ពួន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក្ដី សោកនាដកម្ម​នេះ​មិន​បាន​បញ្ឈប់​រូប​គាត់​​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ក្ដី​សុបិន​​ក្នុង​ការ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​លេង​ព្យ៉ាណូ​ម្នាក់​ឡើយ។ លោក​បាន​បង្រៀន​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ចេះ​លេង​ព្យ៉ាណូ​នឹង​ជើង​តាំង​ពី​អាយុ ១៨ ឆ្នាំ ក្រោយ​ពី​គ្រូ​បង្រៀន​ព្យ៉ាណូ​ម្នាក់​បាន​ប្រាប់​គាត់​ថា​គាត់​នឹង​គ្មាន​អនាគត​ទេ។

នៅ​ក្នុង​ឱកាស​ចូល​រូម​ប្រកួត​ក្នុង​កម្មវីធី China’s Got Talent លោក​បាន​ពណ៌នា​ប្រាប់​ចៅ​ក្រម​កាត់​ក្ដី​ថា៖

“សម្រាប់​មនុស្ស​ដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំ មាន​តែ​ជម្រើស​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ។ មួយ​គឺ​បោះ​បង់​ចោល​នូវ​ក្ដី​ប្រាថ្នា​ទាំង​អស់ ហើយ​ស្លាប់​ទាំង​គ្មាន​ន័យ។ ហើយ​មួយ​ទៀត​គឺ​ត្រូវ​តស៊ូ​ដល់​ទី​បំផុត​ទោះ​ជា​ពិការ​ដៃ​ទាំង​ពីរ​ក៏​ដោយ។ ហើយ​ក៏​គ្មាន​នរណា​ថា​អ្នក​លេង​ព្យ៉ាណូ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ប្រើ​ដៃ​ដែរ។”

Liu ជ្រើស​រើស​ជម្រើស​ទី​ពីរ​នេះ។ ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺ​ជា​ការ​សម្ដែង​របស់​ Liu នៃ​បទ “Mariage D’amour”៖

ក្រោយ​មក គាត់​បាន​ផ្ដល់​បទ​សម្ភាសន៍​ដល់​កាសែត​សៀងហៃ​ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖

គាត់​និយាយ​ថា​ គាត់​លែង​មាន​កំហឹង​ចំពោះ​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​ទៀត​ហើយ ព្រោះ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា ​”ព្រហ្ម​លិខិត” ​ដែល​មក​កំណត់ និង​រៀប​ចំ​ជីវិត​របស់​គាត់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

“ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​សោះ​ថា​តើ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ចាត់​ទុក​ជីវិត​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​វេទនា​ណាស់​អញ្ចឹង ត្បិត​តែ​ខ្ញុំ​ពិការ​ដៃ” Liu មាន​ប្រសាសន៍។ “ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជា​បុរស​ម្នាក់​រស់​នៅ​ជីវិត​ដ៏​ស្រស់​បំព្រង​មួយ ដូច​អ្នក​ឯ​ទៀត​អញ្ចឹង​ដែរ។”

គាត់​ក៏​បាន​ប្រាប់​កាសែត​សៀងហៃ​ផង​ដែរ​ថា ពេល​ដែល​ឧបទ្ទវហេតុ​នោះ​បាន​កើត​ឡើង គាត់​ទ្រហ៊ោ​យំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ព្យាយាម​ហើយ​ព្យាយាម​ទៀត​ដើម្បី “​ភ្ញាក់​ឡើង​ពី​សុបិន​អាក្រក់​នេះ”។

ប៉ុន្តែ​លុះ​ក្រោយ​មក គាត់​ចាប់​ផ្ដើម​ទទួល​ស្គាល់​ថា​នេះ​មិន​មែន​ជា​សុបិន​ឡើយ ហើយ​ក៏​នឿយ​ហត់​នឹង​ការ​យំ​សោក​ដែរ។ គាត់​បាន​ផ្លាស់​ប្ដូរ​អត្តចរិត ហើយ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា៖ “ខ្ញុំ​ពិការ​ដៃ​ហើយ ចុះ​វា​យ៉ាង​ម៉េច?”

រឿង​និទាន​មួយ​ទៀត

ថ្ងៃ​មួយ​ឆាងស៊ូ និង​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គាត់​ម្នាក់​កំពុង​ដើរ​លេងតាម​មាត់​ទន្លេ។

“មើល​ពពួក​ត្រី​កំពុង​តែ​ហែល​ក្នុង​ទឹក​មើល៍” ឆាងស៊ូ​បន្លឺ​ឡើង “ពួក​វា​ពិត​ជា​មាន​សេចក្ដី​សុខ​ណាស់។”

“លោក​មិន​មែន​ជា​ត្រី​ទេ” មិត្ត​របស់​គាត់​ឆ្លើយ​ “ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​លោក​ដឹង​ថា​ត្រី​វា​មាន​សេចក្ដី​សុខ?”

“លោក​មិន​មែន​ជា​ខ្ញុំ​ទេ” ឆាងស៊ូ​និយាយ។ “អញ្ចឹង​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ពួក​ត្រី​មាន​សេចក្ដី​សុខ?”

តើ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​គិត​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​រឿង​នេះ?

Christian Buddha

Christian Buddha

One of master Gasan’s monks visited the university in Tokyo. When he returned, he asked the master if he had ever read the Christian Bible. “No,” Gasan replied, “Please read some of it to me.” The monk opened the Bible to the Sermon on the Mount in St. Matthew, and began reading. After reading Christ’s words about the lilies in the field, he paused. Master Gasan was silent for a long time. “Yes,” He finally said, “Whoever uttered these words is an enlightened being. What you have read to me is the essence of everything I have been trying to teach you hear.

          Utter-Say.

          Enlightened- Knowledgeable. Broad-minded.

          Essence-Main Point. Main Idea.

Books

Books

 

Once there was a well known philosopher and scholar who devoted himself to the study of Zen for many years. On the day that he finally attained enlightenment, he took all of his books out into the yard, and burned them all. The question is, ‘What do you think is the moral of this very short story?’

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 42 other followers